Saturday, December 17, 2011

دروغ، راست- و من

از همه ی پله ها بالا آمدیم، و پله نگشتیم و نخواستیم دیگران پله ی ما باشند. با اطمینان پله ها را پیمودیم. دوستم آن پسرک همراه آبی چشم که زندگی را آبی می دید با آن موهای بلوطی که برایم چتر رویا بود کنارم آرام می آمد.
گفت: به باغت خواهد نشست و ميوه هايت را خواهد چيد، پندارش پاك است.
نمي دانستم كه بذرهاي نگاه ما مي تواند چنان جوانه هاي درستكاري را بشكافاند. نخستين تصويرها در ما زاده شد و سرانجام زاده شدن اين تصويرها رسوب آنها بر پندار ما بود.
و تصويرها از سفال پندار ما نگذشتند و ته نشستند و واژه هامان و گفتارمان و پژواك هاي زمان و مكان ما همه در دو واژه ي راست و دروغ جمع آمدند. اين دو واژه حفره هاي سفال را ببستند و ما در آن جا ايستاديم و فرصت نبود كه به باغ شعر من درآييم.
ايستاديم.
باز ايستاديم.
و ذهن ما ايستاد كه هراس داشت رگ هاي دوستي بگسلد و خون بر دل ها بپاشند. ناگزير ايستاديم.
من از ايستادن هراس دارم، حتي در زير درختان بلورين و ميوه هاي سفالين.
رهسپار راه واژه هاي راست و دروغ شديم. پندارم از اين دو واژه مجرد و بري بود. با آنكه مي دانستم در هر واژه شهرها مي زيند و رودها به رستاخيز مي آيند و درختان صادقانه ثمر مي دهند.
در مرزهاي اين دو واژه نكاويديم. من چون كودكان به بدوي ترين معناي اين دو واژه خيره شدم و همان جا ايستادم و با رنگ هاي ديگر معاني اين دو واژه كارم نبود. پندارم چنين بود كه در نوشتن و گفتن اين دو واژه وسوسه را راهي نيست و هميشه بايد آن دو را با يك رنگ نوشت، زيرا شاعر راستكارترين مردمان است.
او از مه باغ شعرم هراس داشت و به گلگشت نيامد و هديه ي من در دستم بيفسرد، اما نمرد و دانستم كه روزي اين مه خواهد گسست و ما يكديگر را باز خواهيم يافت و در آن روز هديه ام را آذين رؤياي كودكان خواهيم كرد.
و اگر باغ شعرم مصنوعي است، راستكاري من است. چه پژواك زمان و مكان در باغم آب را آلوده است. ميوه هاي باغم فلزي اند و شكوفه ها و پرندگان كاغذي و آنچه راستين است قفس هايند كه بر ديوارهاي سربي آويزانند.
روزي كه مه بگسلد، پرندگان ميوه هاي شعر و زندگي راستين خواهند شد و قفس ها تصاوير مه آلودي خواهند بود و پرندگان مشتاق تصويرها كه بر ديوارهاي قديمي و كهن اين باغ آويزانند پرواز خواهند كرد.
و ما آن روز را خواهيم نواخت.
در آهني باغ كاغذي الوان خواهد گشت و ما از باغ به در خواهيم شد.
و سه واژه ي مهر، انسان، زندگي، بر درخواهد درخشيد.
و ما پژواك اين سه واژه را پاسخ خواهيم گفت.
ما از يكديگر كنده خواهيم شد و در هنگام بدرود به جاي خداحافظي خواهيم گفت سلام. و باغ در ستيز زندگي خويش با خويشتن خواهد نشست و ما راه خانه ي رؤياي خود در پيش خواهيم گرفت.


احمدرضا احمدي
از مجله ي كتاب هفته
 شماره 86، يكشنبه 13 مرداد 1342

No comments:

Post a Comment