Saturday, March 17, 2012

سه شعر از فیروزه میزانی




خط شکسته ی باران

به پشت اوج
   نه بر شهر
        بر بی راه
خطی شکسته
        به باغ می کشد
                     باران
خیس از عبور
    گریبان ابر می گیرد
    مهتابی نشسته به بالای شانه ی دیوار
                                گریه می کند در باغ

به عشق آب

هاویه را
آتش، چنان برافروخت
که انسان سالدیده
کشتمند را
      به خشک یله کرد و
                     از حصار فراز آمد
                               بر دشت
و روان شد
به زیر آن ستاره
         که رهگشای دوزخیان بود
و از بن گیسوان سپیدش
             هنوز شب می ریخت

به عشق آب
که مرهم است
       در فرود زخم
و خواستگاه
      خنکای برفی ماه می شود
                        به پشت ابر
و می گذشت
به روزگاران
          که پای رفت را می شکست
با هراسی
        در ژرفای نگاه
             که هفت سوی جهان را
                            به قطره ای شبنم
                                            پنهان داشت
و جهان
بر خاک خفته بود
                              و تنها
            از دریچه ای میان ماه و علف
                      رطوبت صبحگاهان را
                                    در مشت می فشرد
روزگاران
از میان روزن دست های تکیده اش
                               می ریخت
                               و به زیر آفتاب
                                در کنار جهان
                                    آب می شد
و انسان سالدیده
خستگی را
واپسین نفس گریبان می درید

شعرت
           «برای حمید کریم پور»

دستت
گلی ست جنوبی
از باران نمی کشد منت
حرفت
میانه ی نخل است و آفتاب
                                 می روید
پندار برفی ما را
                           به خواهشی.
زخمت
نشان ستیزست با جبه
کانسان
به هفت اوج و فرود
                مانداب شهری ما را
                               کشاکشی
نوری
که وقت آمدن آوار می شود
سقف سیاه غریبان
                                 به بارشی
شعرت
رباط جهان است
                          می بخشد
                         خطی میان ماه و غزل را
                              نوازشی




برگرفته از مجله تماشا
سال هفتم- شماره 354- 13 اسفند 2536 شاهنشاهی(1356 شمسی)
  

No comments:

Post a Comment