Tuesday, November 23, 2010

شعر مشترک احمد رضا احمدی و یدالله رویایی


احمدي :        عشقي نهفته
از سياهي رنگ چشم                  
و خط دست                  
 رويايي :       و صدا به روي اقاقيا مي رفت
     و خط دست تو فردا بود                  
و در اقاقيا فردا شن و كوير بود                  
                  كه مي رفت                  
احمدي :      سخن از خط بود
             و كوير                 
و تو كودكي را بپا داشتي                 
و عزاداران رنگ اقاقيا داشتند                 
            و در انجام سفال                 
          رنگ سفال                 
                                                     عشق بود و بوي اقاقيا                 
رويايي :      اي دوست
                                      مرا به ياد آر تا خويش را فراموش كنم                 
احمدي :       و راه را به سوي
يك عطر                 
                              يك جاده تهي از مسافت                 
بگذرانم                 
نه                 
      سفال                 
را در راه نمي توان كاشت                 
گندم رنگ سفال ندارد                 
    گندم رنگ عشق دارد                 
رويايي   :    رنگ حالت دسته هاي انساني
و حالت رنگ                
             و حالت تغيير                
و حالت رفتن                
    و مزرعه حالت است و رفتن است                
   رنگ ما و حالت ماست                
      كه درو مي شويم                
احمدي   :   و صداي عطر
صداي اقاقيا               
          را بشنويم               
            كه وقت عشق است و              
   وقت مرگ               
رويايي  :    كه وقت همهمه ي سايه هاي تهيگاه تو است
و روي تهيگاه تو فصل ها به هم آميخته اند                
روي تهيگاه تو فردا شن است و كوير است                
احمدي   :    و كوير
و تو                
و همه ي ناگفتني ها                
از سخن دور است                
  و سخن تسميه است                
              كه درسي از تو و كوير است                
رويايي   :   پرنده هاي فراري
                          كه همراه بازوي پرنده ي من               
از شانه هاي من مي نگريستند               
مرا به سرزميني مي بردند               
                                  كه جاي پاي مرا انتظار مي كشيد               
احمدي   :   و پاي من كه صدف بود و
   ماهي               
       ماهي كه بوي رطوبت بود               
و فصلي كه در سخن جاي نمي گرفت               
رويايي  :    و اقاقيا تنگ بود
   و در كنار اقاقيا من از سايه ي كنار تو بودم               
احمدي  :    كه عشق بوي مرگ داشت
و تصنيف هاي مردمان               
در كنار اقاقيا               
     درختان ديگر را براي               
    پاييز خوب مي شناخت               
        و صداشان مي كرد               
رويايي  :   سخن از عطر كن
تا فرار كنم               




از مجله گوهران - تابستان 86

No comments:

Post a Comment