Sunday, February 26, 2012

چهار شعر از فرامرز سلیمانی

سوگواره

از سفر شاهنامه آمدیم،
با کولبار حماسه
            سوار بر شبرنگ
و بر روز راندیم...
از دیدگاه نگران کوه
                    و دشت،
تا فراسوی افق.
و بر شب راندیم...
و آتشی که در راه
             برافروختیم،
توفانی بزرگ
در فراخنای گیتی
              پدید آورد
و پسانگاه
که شعله ها،
          فرونشست،
در آنسوی،
             تو،
                تنها بودی.
 *
از سفر دور و دراز شاهنامه می آئی
با قامتی
       که اسطوره ی بیمرگی ست.
و پهلو به پهلویت
اسبی بی سوار...
و واپسین منزلگاه نگاه
پرستشگاه سترگ آتش پایاست.

با باد، خاکستر

برهنه،
زیر باران،
تن شوی!
بهار، شبیخون زده است.

بهار
    شبیخون،
              زده است.
تنی،
میان شعله،
در هجوم نگاه،
بی تفاوت،
         می سوزد
و باد،
      خاکستری شده است.

رؤیای بلند خواستن

پیش از گذشتن،
رؤیای بلند خواستن
پلکهای شب را
             تفسیر می کند.
در خم راه،
مسافر کدامین خطه
میهمان چشمهای منتظر است؟

تنها،
آنسوی دیوارها
نسیم،
     سپیده را
بر چهره ی خیابان،
                  می پراکند.
و پلکها،
       رؤیاها را
             می روبند.
پلکهای همیشه با رؤیاها...

خانه هامان، به دور از هم

خانه هامان،
      فاصله ها،
         به دور از هم،
بینمان،
       حشمت هراسناک دیوار.
         -پاسدار نبودن و نسیان-
و نقش جستجوگر ناخن،
          حکاک مکتب عصیان.
تفسیر آوازهای بی پاسخ.
تصویر یأس.
تصویر کوچ.

خانه هامان،
فرسنگها،
         به دور از هم.
و طنین پهنه ی تنهائی
از جوانه های فریاد
بر خنجر خونین حنجره.
و سکوت لزج
          در متن هر پنجره
تندیس کال بیهودگی و پوچی.

خانه هامان،
             لحظه ها،
                   به دور از هم،
با بسی دیوار.
اینهمه دیوار،
بازگوی استغاثه های عاشقانه
نقال پیر حماسه های جاودانه.


از مجله تماشا
شماره 344- 3 دی 2536 شاهنشاهی(1356 شمسی)

No comments:

Post a Comment